Eindelijk Las Vegas.en verder naar Zion Nationaal Park.

Zondag 21 Mei.

Nog een blik op het boot casino, en verder naar de gokstad in de woestijn.

In de verte de hoge gebouwen, daar ligt de beroemde Strip van Las Vegas.

Op de Camping van Circus Circus stonden wij naast een lotgenoot uit Duitsland, we hadden een plekje maar daar was alles mee gezegd.

De lucht behandeling van het hotel achter ons overstemde bijna alle gesprekken, hebben gelukkig wel kunnen slapen.

De casino's proberen elkaar de loef af te steken, buiten hebben zij het ene na het andere spektakel op gebouwd, water partijen en planten arrangementen waar de gemiddelde tuinman jaloers op zou worden.

Zelfs Parijs is er in miniatuur nagebouwd.

Verderop was er ook nog de Arc de Triomf op ware grote.

Binnen onder de Eiffeltoren natuurlijk de gokkasten en de roulette tafels in alle soorten en maten.

Verder lopend kregen wij het wel erg zwaar, de temperatuur op de meter gaf op een gegeven moment F 108 aan, omgerekend 42 C in de stad.
Geen zuchtje wind en maar op de bolletjes schijnen.

Zelfs de gondeliers van het Venetian gingen graag binnen in de nagebouwde gracht met hun passagiers varen. En binnen in de catacombe zongen zij Italiaanse liederen uit volle borst.

Ook bij het Mirage haaden ze dit jaar een water show op muziek, bij liedjes van Frank Sinatra wervelde het water in de vijver.
 Maar het Belagio blijft de grootste watershow bieden in deze stad.






De camping beschikt over een zwembad, dus niet de hele strip gedaan en met zweet op de kop en het hele lijf de terugweg naar de camping aanvaard.  Bij de camping aangekomen was de pool in renovation ( gewoon LEEG !!! ). dus naar de receptie en gevraagd of wij ook van het zwembad van het hotel gebruik mochten maken. Gelukkig was dit het geval, een pasje mee en naar de pool.
Het water was lauw maar verkoelde ons genoeg, op een bad van 10 bij 5 meter zaten er twee Lifeguards op hun hoge stoel, net als bij Baywatch een of ander drijfgeval op schoot en met een riem om het lijf gebonden hielden zij de wacht.
Om de 3 kwartier werden zij afgelost, dan ging guard 1 naar de tweede stoel en kwam er voor de eerste stoel een verse op passer. Want het zwembad was max 1.60 meter diep in het midden en er mochten geen kleuters in. Zoals alles in Amerika Safety FIRST !!.

 Gelukkig hebben wij s'nachts goed kunnen slapen, alle ramen en luiken open om de warmte uit de camper te krijgen, en vervolgens de lawaaikant weer dicht om te kunnen slapen.

Maandag 22 Mei

Vandaag verder de wijde wereld in getrokken, het was ons te heet en te druk om nog een dag aan deze stad te spenderen.
Onze keuze was gevallen op de Valley of Fire, een mooi state park met overweldigende rots formaties.

 De kleuren van deze rotsen zijn in de avondzon helder rood, het is dan net of ze branden. In 2013 was het nog een open park, nu ging het s'avonds dicht en konden wij niet  van deze schoonheid genieten.

Heeft Wilma daar toch een grot bewoner gespot,

Op onze wandeling nog wat speciale bewoners gezien en kunnen fotograferen.

Verder gewoon met rust gelaten.

Soms haalt de natuur wel eens een grap met de mensheid uit, of wij zien het anders als dat de natuur het bedoelde !

Boven: in de verte loopt de weg verder door het absurde landschap, om elke hoek weer een totaal ander beeld en kleuren van de rotsen.

Het eindpunt van de White Dhome trail was er een picknick plaats, hier middag lunch gedaan en van deze kwieke gast genoten. Van de 6 stellen die er lunchten waren er 3 Nederlanders.

Verder was de nacht locatie al ingevuld, bij ons vorig bezoek hadden wij op een stuk braakliggend land overnacht, dit is BLM land en dan mag het ook.

Op weg hier naar toe liep er een roedel herten op de weg en ging nog even voor ons poseren.

Verderop was er nog een uitzicht punt waar de rotsen uit verschillende kleuren waren opgebouwd.

Hier zijn we op weg naar een van de beroemde rotsen in dit park, er staan namelijk rotstekeningen van de oudste bewoners van dit gebied op.

Aangekomen op de overnachting plaats, stonden er her en der een camper en/of trailer, maar gaande de avond werd het er steeds drukker.

Op de verhoging tegenover ons verscheen de een na de andere camper ten tonele.

Met de verrekijker deze bekeken, en bleken allemaal van Roadbear verhuur te zijn.

Uit eindelijk stonden er na een heleboel heen en weer geschuif 12 stuks opgesteld voor de nacht
Het kan geen toeval zijn, maar ze wren niet in colonne aangekomen, maar zullen deze locatie vast van de verhuurder hebben gekregen.

Dinsdag 23 mei.

Vandaag een gelukwens naar Peter en Jolande gedaan, immers hun zoon Nils is jarig vandaag. Vanavond dus maar een neut op nemen.
Verder naar het park Zion.

Bij de ochtend koffie in de berm nog een paar mooie cactussen en bloemen struiken gezien.


De twee hier links waren boven de twee meter hoog.

 Zion national Park. is en blijft elke keer weer moeilijk voor ons, ook dit jaar weer geen overnachting mogelijk. Dus konden wij alleen maar een aantal stops en wat foto's maken.

Bij de ingang van het park moesten we weer een tunnel permit a $ 15 kopen. Met deze vergunning mag je in tijdsbestek van 7 dagen TWEE keer door de tunnel, een enkeltje verkopen ze niet.

Het controle punt, en gecontroleerd word je grondig op de geldigheid van de vergunning.

Wij met de camper keurig in het midden van de weg blijven rijden, het was ons nogmaals duidelijk verteld ( maar wisten het nog van 2013)  maar hebben het niet aan de ranger verteld.





Volgende blog volgt na de tunnel, en laat meer van Zion zien, verder gaan we dan naar Brice Canyon.

Grtjs SjaWi

Lauchlin naar Las Vegas

Zaterdag 20 Mei.



De vorige blog eindigde bij The Outpost, een plek waar wij in 2013 hebben overnacht, Op het moment dat wij daar stonden kwamen er twee oldtimers aan. de auto en de man erin, hij stapte uit en maakte een paar foto's voor het pand en reed weer weg.

Verderop kwamen wij bij een vlooienmarkt uit die net als 2013 weer in het zelde stadje gehouden werd, de gekste dingen kwamen ons onder ogen.

Een van de opvallendste was wel een originele kranten pagina in een lijst van de moord op J.F. Kennedy in Dallas.


Hij stond prominent in de stal van de verkoper.






Verder van alles wat maar los en vast ( heeft gezeten aan auto's en woningen ).


We hebben erg goed gekeken maar niets van onze gading kunnen vinden.

Verder ging de reis op de Route 66 richting Oatman een oud Western stadje met de nodige toeristische winkeltjes en een show elke middag.

Het is een schitterende route en gaat na de woestijn door de Black Mountains richting Los Angeles.

Ook zo zijn er Amerikanen met een Camper on Route.


Het geheel liep behoorlijk in de gate bij andere camperaars.

Onderweg nog even poseren bij een van de vele Christus doorn planten, deze komen nu in bloei, en zijn giga groot.

Een beetje tekst voor de geïnteresseerden, De Route 66 is ruim 4500 km lang.

 In dit gebied lopen er duizenden wilde ezels ( Burro's ) te grazen.


Een van de vele overblijfselen van de pioniers en mijnwerkers, toen de ezels niet meer nodig waren heeft men ze gewoon aan hun lot overgelaten en ze de wildernis in laten gaan.

Op enkele plaatsen heeft men de verongelukte auto's als waarschuwing laten liggen.

Door heel Amerika heen worden wij herinnerd aan de historische weg, deze heeft nog een extra aanduiding van de staat Arizona.

Rechts het kenteken waar ik al eerder van berichte.

Je kunt als je geen Harley Davidson hebt natuurlijk ook jouw ezel voor de kroeg stallen.

De oude ingang van de zilvermijn die dit stadje vroeger welvaart heeft gebracht.

Wilma had weer een troetel beestje gevonden.

Voor $ 1 koop je een papieren zak met geperste grasblokjes, de zak herkennen de ezels al van verre.

In het hotel zijn alle muren met dollar biljetten volgeplakt.

Ze hangen tegenwoordig zelfs 3 rijen dik, tot aan het plafond toe.

Een Selfie in het restaurant, waar wij ongeveer 30 minuten op onze burgers moesten wachten. Maar was het ook echt waard.

Na het optrekken van de kruitdampen stonden alle acteurs weer op en gingen met de hoed rond.
De opbrengst was volgens het verhaal voor een goed doel, ( vonden wij de Saloon ook onder vallen ),





De volgens ons boek beschikbare camping, was vanwege de start van het seizoen gesloten, alleen de luxere plaatsen ( waar je een boot trailer en meer van dat luxe spul kon bij plaatsen ) waren open en totaal niet passend in ons budget. Ook hadden we geen reservation, dus ook geen toegang.
Maar weer op zoek naar een geschikte plek om te overnachten, eerst maar bij de Walmart WiFi opgezocht, gelijk maar een paar pagina's aan de blog toegevoegd. Vervolgens naar een publiek land waar overnachten was toegestaan,

Wisten wij veel dat Laughlin zich wil meten met Las Vegas, het is er al net zo op goklustige mensen ingericht, het enigste verschil is dat de stad aan de uitlopers van Lake Mead ligt. Hierdoor is er een watersport paradijs geceeerd voor de rich and the famous.

Deze boot is geen boot maar een gebouw, een casino nog wel, oké er zijn ook kamers en restaurants in, maar de hoofdinkomsten zijn uit het Casino.

Uit eindelijk maar verder naar het overnachting terrein, echter al zoeken met de coördinaten deze niet kunnen vinden. Ook opgeheven, men wil zeker geen zwervers met hun campers in de buurt hebben.

 Door de late uurtjes, kwamen wij toch wel in onze piepzak te zitten, we moeten immers ergens slapen, al rijdend door de stad naar een buitengebied zagen wij een paar campers op een parkeerplaats staan. Dus ernaar toe en gekeken of hier overnacht mocht worden.

Er stond zelfs een buurman met een gigantische trailer-camper, achterin nog een paar motoren en een auto.

Het was een apart geheel.

Het terrein was harrahs hotel en deze gaf middels borden toestemming om er te overnachten.

Wij gingen ons inrichten om de avond met een spelletje te gaan volbrengen.

Hoorden wij uit de nabijheid een bandje spelen, en dachten Ojeee daar gaat de avondrust.
Bleek er in de tuin van het hotel een podium opgebouwd te zijn waar een band vrolijke deuntjes op het publiek losliet. Op de leuning van de verkeersbrug hadden wij een paar locals al zien zitten, dus er op af gestapt en gevraagd wat daar beneden te doen was, Bleek dat Brian Wilson ( van de Beach Boys er met zijn afscheids tournee een optreden gaf. Wij dus ook maar op de brug en van de show ( 1 1/2 uur en geen toegift) mee genoten. Klaar met spelen in de bus en weg was het gezelschap.

 

Zondag 21 Mei.

Vanmorgen naar het pompstation gereden.Want ik had gezien dat men er propaan verkocht, dus gelijk de gastank maar afvullen. Het was de eerste keer een beetje haspelen geweest bij een klein pompje in een dorpie, maar nu ging alles vlekkeloos en de tanks waren weer vol.

Bij nadere beschouwing hadden wij hier al kunnen zien dat de neus van de camper van zijn Fiat embleem ontdaan is, waarschijnlijk op de parkeerplaats en Oatman of hier toen wij er niet waren heeft iemand het Fiat logo gepikt.

 



Vervolgens de rit weer vervolgd en op naar Las Vegas.

Dit zal de volgende pagina blog gaan worden

😓 Temperaturen zij de laatste dagen allemaal in de 30+ dus, veel drinken en schaduw koesteren.


Grtjs en tot blog's