Van El Malpais naar Canyon De Chelly.

Zondag 14 Mei.                                          

We hadden bij de avondwandeling dit gedeelte van een dier gevonden.
Door hem op het hek te zetten leek het wel een masker.
Hebben hem zo achtergelaten bij de ingang van de Campground.

Van morgen vertrokken voor de scenic route 53.


Via het uitgestrekte landschap en het plaatsje Ramah naar Gallup en vervolgens door naar Chinle.


Onderweg was er de mogelijkheid om de Ice Cave en de Bandero Vulcano te bezoeken,

Maar om je te blubber telopen en $ 25,00 PP ervoor te betalen vond ons budget te gortig.



Er was wel een leuk speel dorp voor de kids, met de mogelijkheid om goud te zeven. ( Leek ponnypark Slagharen Wel).

Bij het nationaal monument El Morro. even vergelijk met schoolbus gemaakt. Wij verliezen ook met deze busjes weer op lengte.

El Morro is ook weer een grote zandsteen rots formatie, in deze is er een pool die water bevat, het is het enigste waterpunt in 40 mijl omtrek.

In deze rotsen staan honderden namen gekrast van mensen die hier in het verleden langs zijn gekomen, de inscripties zijn vaak duizenden jaren oud, oorspronkelijke indianen. Maar ook van die Spanjaarden tijdens hun overheersing van dit gebied hier zijn geweest.
Later de colonisten en sadlers, alsook de werkers aan de spoorlijn.

Een paar voorbeelden van deze rotstekeningen.

Verder was ook hier weer vol met een schoolbus kinderen, deze waren van de Zuni stam die in dit gebied thuis zijn.

 Verder onderweg naar Gallup, nog even bij de White water trading post naar binnen gelopen.
Vaak zijn dit soort winkels nog steeds het middelpunt van de omgeving. Regelmatig hebben wij er het plaatselijke post kantoor gezien, mensen komen aanrijden laten de auto lopen en pakken of brengen hun post en vertrekken weer.

 

Een paar indrukken van wat men er zoal kan kopen. Prijzen waren best aan de stevige kant, wel Mothersday uitverkoop op allen sieraden en nog wat snuitserijen.

Alleen met de korting was er weinig prijsverschil met de andere winkels die wij gezien hadden



De verdere rit was wat saai en warm, de route door Gallup was goed qua wegen en de doorstroom in deze toch wel grote stad.



We hadden een state forrest camping in onse camping almanak gevonden en koersten er rustig naar toe.




Vlak voor Chinle stond er een bord met de tekst Antilope house overlook.

Nou het was nog redelijk op tijd dus ernaar toe.

Hier kregen wij een eerste indruk van wat de Canyon ons te bieden had.

De foto's spreken voor zich, wat een magnifieke natuur in dit deel van de Canyon.

Pappa moest natuurlijk ook een keer op de foto.

Maar het lijkt gevaarlijker dan het echt was.

Later nog in de diepte een paar ruïnes gezien.

Met de telelens kon ik deze goed in beeld krijgen.

Het zijn ruïnes van de oorspronkelijke bewoners de Anazasi indianen.

Deze zijn allemaal cultureel erfgoed en mogen niet bezocht en/of betreden worden.
De indianen zijn daar erg strikt in, voor hun is het heilige grond van hun voorouders.

Op de terugweg naar de camper van een vriendelijke Indiaan nog een stuk Pertified Wood gekocht.
En op weg naar de nacht plek, bij het visitor center willen kijken maar was helaas gesloten. Dus morgen maar bezoeken voordat we de rest en vooral de White House hike de Canyon in gaan doen.
Nu nar de Camping.

Het was ondertussen een reguliere camping geworden, dus vaste plaatsen en geen $ 7 maar
$ 14 per nacht. Geen douches wel toiletten en  drinkwater en lozing ter plekke.





Maandag 15 Mei.

Deze camper was eerder voor het lozen en water in nemen. Aangezien zijn watertank ongeveer het formaat van onze camper had duurde het vullen nog al. In gesprek met de gebruikers van deze tourincar gekomen. Het waren Engelsen die reeds een half jaar door Mexico hadden gereisd en nu nog een jaar door Amerika gingen reizen.  Je hebt toch maar grotere bofkonten als wij, die maar een half jaartje !! kunnen.

Morgen verder de Canyon in en verslag komt dan weer op de gebruikelijke manier.

Grtjs aan alle en tot Blogs.

Rectificatie en bezoek aan El Malpais

De slag bij Washita, was niet bij Andranako maar bij het plaatsje Cheyenne.

Zitten momenteel in Arizona, bij goede WiFi weer nieuwe pagina.
Zaterdag 13 Mei.

Ilse van hieruit nog van harte gefeliciteerd, ook al hebben wij kunnen facetimen, geniet van een heerlijke verjaardag. Pa En Ma.

Vandaag via de lava velden naar een plek op de Camping Joe Skeen om te overnachten.

Vlakbij de beoogde camping is er een zandsteen rotsformatie en een grote vlakte met lava velden hebben wij weer een heel ander deel van Arizona kunnen bewonderen.

Het zwarte tussen de bebossing is een groot lava veld. in deze regio zijn er ongeveer 3000 jaar geleden een groot aantal vulkanen actief geweest.

Er zijn verschillende soorten van uitgestroomd lava te zien.

Ook de zandsteen rots formatie was een waar genoegen om er door en over te klauteren.

 De begroeiing bestaat hoofdzakelijk uit pijnbomen. Op een gegeven moment was Wilma in een lege badkuip gaan zitten en riep mij of ik water uit de camper wilde halen. Antwoord Of corso No Way.

 

Na deze klimpartij werd het tijd om een slaapplekje te zoeken, het werd Campground Joe Skeen, een state forrest camping, waar men alleen een donatie vraagt om er te overnachten. Alleen eco toiletten en picknick set.

S'avonds kwam Bugs Bunny in het struikgewas zitten om ons te bespieden.

Vroeg in de morgen was er weer zo'n wekvogel actief, vanaf de top van de boom had hij het hoogste lied.  Wij hadden ons voorgenomen om als de lava tour te lang zou duren hier weer terug te komen.

Onderweg passeerden wij weer een interessant punt, dit was vermeld op de wegenkaart die wij gebruiken.





Het was de Venetiaan arch,

Volgens de borden is dit omdat de boog aan de Ponte De Vechio doet denken.

Het zijn rotsformaties die zo ongeveer 150 meter hoog zijn. Het is zandsteen dus de erosie bij regen is altijd groot.

Parkeren is er zoals wij bemerken, voor het formaat auto die wij hebben geen probleem.

Van hier uit ging een hike over de lava velden. Ongeveer 2 mijl en 2,5 uur lopen en de boel bekijken.

Met de pet op gaan we op pad, de zon is ook weer goed van de partij.


Onderweg nog wat mooie bloemen en planten die toch weer zijn gaan groeien op de lava gefotografeerd.

Wilma is niet gevallen, maar nam de strand houding aan omdat ze iets interessants had gezien.

Ook in dit park, begonnen de cactussen al weer volop te bloeien, dit zijn van die leuke bolletjes, alleen de prikkels zijn on aangenaam

Een stukje lava bulten, je kunt je voorstellen dat deze al blubbend gevormd zijn.

Boven het centrum van een van de vele kraters in dit gebied.


Rechts: een boom die boven gronds de vorm aan neemt die de wortel in de grond maakt.
Hierdoor zijn het van die vreemd gedraaide stammen geworden.

Een panorama overzicht van de krater. Helemaal rechts loopt Wilma, dit geeft een idee van de grootte van de Krater.

Weer terug op de Camping, werd het tijd om weer eens lekker te barbequen.

Ik had echter geen rekening met onze Amerikaanse buurman gehouden. Wij hadden een heerlijk stukje Angus beef. een Worstje en een Hamburger om de boel te completeren.

Hij keer er naar en gaf zijn visie op onze maaltijd. That's no BBQ. That is a KiddyQ.

Nou daar zit je dus en denkt bij jezelf, schijt aan hebben en lekker genieten zoals wij BBQen.
Met stokbroodje en fruitsalade.
Het was een lekker maaltje.

Natuurlijk hadden wij al vaker in de winkel naar BBQ vlees gekeken, maar die lappen Ribeye en andere steaks voor gemiddeld $ 15 per stuk vonden wij niet voor ons barbequetje geschikt, Hij dacht alleen maar aan Flame grilled meat van deze proporties.

Morgen gaan we verder naar de Canyon de Chelly, als alles lukt volgt hier de volgende blog pagina,