24 juli verder naar Alaska.

Maandag 24 juli.

De komende dagen rijden we een groot gedeelte over de Alaskan Highway, erg mooie omgeving en prachtig weer begeleiden ons.

De weg is een aaneenschakeling van rechte stukken, hier en daar een klein knikje maar geen spectaculaire bochten en/of berg passages.

Deze brug is een historische site, de originele brug is met 85% van de oude brug weer gerestaureerd en ligt vlak naast de nieuwe weg, onder het rijden zien wij ook steeds een stukje tracé van de originele weg liggen.

Langzaam beginnen de bergen van de Kluana Ranges hun gezicht te laten zien. Veel van de bergen zijn nog volop met sneeuw bedekt.

Een van de hoogste is Mount Hood met 4840 meter hoogte is hij de tweede in hoogte, iets verderop ligt Mount Logan en die is 5889 meter hoog.

Het is met dit weer en de volle zon erop een majestueus gezicht, elke keer denken we er komt een bergpas, maar we krullen steeds om deze reuzen heen.

Ook op mount Logan is er een enorme gletsjer in het Kluane wildlife sanctury, deze kan per vliegtuig bereikt worden, maar dat hebben we maar overgeslagen, ook nadat we de prijs voor deze vlucht hadden gehoord.

Soms is minder toch beter.

 

Ik heb toch een opname gemaakt van de grofheid van het wegdek, de gemiddelde steengrootte is rond de 5 m/m tot 1 cm, maar niet mooi rond, maar gewoon steenslag. Hier heet het Gravel !!!

Het middag maal hebben we gedaan bij een trail opstap punt, de Big Spur Beetle trial.


Het was een rondwandeling door een gedeelte bos waar een kever van de grote van een rijstkorrel in staat is gebleken om eeuwenoude bomen te doden.

Links: het Monnikskapje, een van de giftige bloemen die er zo onschuldig mooi uitzien.



Onder: tussen het grind beginnen de paddenstoelen al de strijd met de bloemen aan.

Een grote zwam op een dode boomstam, het hout is al zover vermolmd dat deze boom gebroken zijn tijd moet uitstaan.

 

De Mountain Death Camas, is ook al giftig,
hij kan braken en misselijkheid veroorzaken.

Een doorkijkje op Mount Logan, vanuit de trail.

Hij groeit in kleine bosjes en staat vaak alleen.





Hier loopt Wilma door een gedeelte met de genoemde dode bomen.

Door het klimaat duurt het zeker weer honderd jaar voor een van de dode bomen vervangen is door een van zijn nakomelingen.



Onder: De Narrow leaved Arnica, deze heeft wel helende mogelijkheden, zalfjes voor blauwe plekken en een crème tegen haaruitval en vele andere genezingen worden haar toebedeeld.

  Zelf als de boom echt levenloos in het bos staat, kan je zien dat de dood ook mooi kan zijn.

De Northern Goldenroth, deze plant is in heel het Yukon en Tundra gebied te vinden, hij bloeit uitbundig en kleurt vaak hele velden geel.

Pappa druk bezig met de I-pad om panorama foto te maken van het Kluane Ranges massief, en de weg er langs af.

Boven:
Op de buik liggend konden de bloemmentjes op de voorgrond een mooi kleurtje aan deze prent geven.


Links:
De camper moest zo nodig ook weer eens op de foto om een beeld van de grootte te geven.

De weg slingerde zich langs alle hindernissen, en kronkelde net als een meanderend rivier door het landschap.  Uiteindelijk liep hij langs het Kluana lake, hier een prachtig blauw water en helder blauwe hemel, kan het nog mooier ?

Aan het einde van het meer was de waterspiegel zo laag, dat er een zandstorm mogelijk was geworden.
De wind door de bergen joeg het droge zand van de droge meer bodem voor zich uit.


Verder op liepen de mensen over het strand te wandelen.

Een van de overloop rivieren van het smeltwater van de gletsjers.

 Zelf ben ik er niet op geweest, op de parkeerplaats kreeg de camper wederom een hoop aandacht, twee mannen vroegen mij waar het kenteken van was, gaf te kennen dat het Nederland was, een zag de ram op de gril en zei het is een Dodge, moest hem teleurstellen en zei het is een Fiat. Al pratende kwam de noodloop situatie te voorschijn, waarop een man zei "ik kan de computer uitlezen en resetten, wacht maar ik pak mijn tool en de telefoon.
Na een paar minuten had hij inderdaad de computer gereset.
Dus hoopvol de motor gestart, JAMMER, de storing kwam direct weer terug. Dus helaas nog geen oplossing en dus op de oude voet verder rijden.

Wederom een weg reparatie, het asfalt word vervangen door gravel, en het verkeer mag het vast en het stof eruit rijden.

Zo hebben we regelmatig door het stof van je voorganger en tegenligger moeten heenrijden.

Vanuit een andere hoek de Mount Logan, trots en mooi ligt de berg te genieten in de zon.

De temperatuur was te mooi om lang te blijven rijden, op een gegeven moment zagen we een mooi meertje links van de weg, er naar toe gestuurd en een schitterend plekje gevonden.

Een prachtig tuintje naast de camper,
een meertje erbij, dus stoeltjes uit pakken en heerlijk koud biertje met de nacho's erbij.

Heerlijk rustig en geen gekrioel van toeristen om ons heen , IDEAAL dus. !!!

 



Boven: een eenden familie op de oever, later ging moeder eend de jongelingen leren duiken en onder water hun voedsel te zoeken. Dolle pret om die onhandige kuikens te zien ploeteren om onder water te komen.

Later ontdekten we nog een paar Mountain Goats hoog tegen de bergwand, moeder en kind aan het grazen.

Een prachtige zonsondergang werd ons geboden, alleen word het op deze hoogte niet donker. Het blijft steeds schemer en tot de volgende morgen kun je zonder zaklamp naar het toilet huisje lopen.

Naar gelang de avond vorderde werd het langzaam een camping op de recreatieplaats. We hebben tot 12 uur s'avonds lekker buiten gezeten, en de volgende morgen maar wat sfeerbeelden gemaakt.

Het was een bont gezelschap geworden Duitsers, Zwitsers, Amerikanen en buiten de Nederlander ook nog wat Canadezen hebben de nacht hier volbracht.







Dinsdag 15 juli,

Verder door op de highway richting grenspost bij Beaver Creek, hier verlaten wij Canada en komen weer op Amerikaans grond gebied.

Het dorp Beaver Creek stelt net als zovele dorpen en stadjes langs de route niet veel voor, een typisch kerkje langs de weg, en een blik in de hoofdstraat zijn alles wat het dorp te bieden heeft.

Dan komt er een gebouw, de grens overgang dachten wij, mis het was alleen het in reis punt van uit Alaska weer Canada in. de Alaskaanse grens lag nog 30 Km verderop.

Wilma bij het landen punt, en de plaquette met de mooie tekst erop.

Toen wij er stonden kwam er een wat magere motormuis naar mij toelopen en bood mij een nieuwe ongebruikte spuitbus "Beren spray "aan. Hij mocht hem niet meenemen Canada in, omdat de bus daar als wapen te boek staat. Nog even met hem en zijn maat gesproken, ook de vrouw kwam er nog even bij en had wat tips voor ons over Alaska en de wegen.

 

Toen we hartelijk afscheid hadden genomen, wisten we hun namen niet eens, Hebben ze dus maar Stan en Ollie genoemd.
Afgeleid van hun posturen. De bus heeft een goed plekje in de camper gekregen. Naast de Pepperspray uit Roemenië.

We zijn veilig de grens overgekomen en hebben geen problemen met de drank hoeveelheid ondervonden, Gewoon niet opgegeven en zondagse gezicht opgezet.

Even over de grens zag Wilma in het bos een paar kleurige bouw werkjes staan, dus maar terug gereden, en gaan kijken.

Het was een plaatselijk kerkhofje, vermoedelijk van de indianen uit de streek.

Er waren allerlei attributen en kettingen op de graven aangebracht.

Ook de persoonlijke boodschappen waren indringend om te lezen.

Het was alweer flink opgeschoten in de tijd, dus op zoek naar een state park camping op de route.

Uiteindelijk bij Porcupine Creek een mooi plekje aan een beek gevonden.

Nog even leuk in het water gespeeld met de steentjes.

Vlak naast ons plekje lagen een aantal drollen op het pad, deze zijn van een Moose ( Eland ). Dus misschien de eerste in Alaska voor de camera ?








In Alaska geen verbod op kampvuren, dus kon pappa zijn nieuwe bijltje eens flink te keer laten gaan.

Riep je mij ? O je wilt mij aan het werk op de foto.

Nou dan neem ik jou later wel op de foto, Achter de rookpluim zit ze van de warmte te genieten.

Het was hier al 23.30 uur en geen flits gebruikt.

Nog even de boompjes water geven voor het slapen, toilet is toch heen en terug 80 meter door de camping.

Hiermee hadden we een warm einde aan weer een prachtige dag.

Morgen 26 Juli,

Pa kroezen zou dan 97 geworden zijn, gaan we verder richting Anchorage.

Voor nu wel te rusten en tot blog's 

23 juli van Watson lake door naar Alaska

Zondag 23 juli,

Vanmorgen het visitor center in Watson Lake bezocht en onze marker achtergelaten.

Het was wel een opgave om de juiste plek te vinden. Maar uiteindelijk toch een mooi stekkie gevonden, in het nieuwe palen-bos van 2017.

Vaak begonnen we te zingen "hoe sterk is de eenzame fietser" van Boudewijn de Groot als er weer zo'n wielerfanaat de berg op ploeterde, vaak met z'n hele hebben en houwen op het stalen ros geknoopt, zeulen ze het hele land door, respect voor deze moedige mensen, vooral die welke alleen op pad zijn.

Op een teken prent werd er net voor de rivier bij Johnson Crossing .de leven cyclus van de zalmen uitgebeeld, erg illustratief en duidelijk voor de kleinere toerist, ook ik snapte het verhaal.


Erg leuk vond ik de verjaardag kaart bij het eerste levensjaar. Hierin werd de kleine medegedeeld dat ie naar zee moest vertrekken en zeker 4 jaar niet meer naar huis mocht komen.

Als dat geen duidelijke taal van de ouders is, dan snap ik het niet meer.



Maar gelukkig na minimaal 4 jaar wachtte er een welkomst commitee ( Vissers en beren ) geduldig op zijn terugkeer.

Het is elk jaar opnieuw een feestmaal als ze terug komen, maar je kan ook geluk hebben dat je de paaigronden bereikt en dan als beloning je zaad over de eitjes mag gooien.

Moet toch heerlijk zijn om als zalm te worden geboren, niet waar !!!!

Verderop hoorden we een vreemd kabaal uit een van de bomen, zat me deze kleine opdonder toch een vrouwtje te verleiden, het maakte een krijsend geluid en deed een aantal van die slimme moves ( zoals Michael Jackson kon doen ), maar Mientje Eekhoorn interesseerde het totaal niet.

Na een brug over de Teslin river, deze had geen houten planken of betonnen rijpad, maar ijzeren roosters als plankier. Een takke herrie bij het rijden, maar sneeuw regen of ijzel hebben geen vat op de rijbaan, reden we Johnsons Crossing binnen.

Bij Johnson's Crossing wordt er door de eigenaar nog steeds verse baksels gemaakt, in elke reisgids worden de overheerlijke cinnamon buns geroemd. Dus toch maar een tussenstop gemaakt en zelf de proef op de som gaan nemen.

Het was dus echt een aanrader voor iedereen die ooit hier langs komt.




Heerlijk op het terras in het zonnetje met uitzicht op de brug een Cinnamon Bun gegeten, lekkere koffie erbij ( niet vanzelfsprekend in deze landen ).

Zelfs de gasten die weg gingen ( Na een bun te hebben gegeten ) namen er vaak nog wat mee voor thuis en/of onderweg.


Mevrouw snijdt er net weer een paar aan voor een gast.

Verder weer naar Whitehorse, dit is een van de grotere plaatsen in de Yukon, veel camper reizen in huur campers starten hier, mede doordat er een redelijk vliegveld is.

Bij het binnenrijden van de stad ligt er een van de bekende rivier boten uit de goldrush tijd, de Klondike was een van de bekendste raderboten op de Yukon rivier, hij bracht goederen en passagiers vanuit Dawson City naar Whitehorse, en nam het gedolven goud en later ook het zilvererts mee terug. De rivier was echter maar 5 maanden per jaar bevaarbaar, dus dag en nacht werd er gevaren.

Naast de boot was er een tent waar een film over de historie van de boot en de scheepvaart op de rivier getoond werd, dus eerst de film en dan pas de boot bekijken.

 De stoomketels werden met hout gestookt, onderweg waren er verschillende hout depots, en met een kruiwagen werden deze stammen naar binnen gereden door de bemanning, op een film zagen we dat er geen remmen op zo'n kruiwagen zitten en de helling best hoog was, gaf een hilarisch gelach van de kijkers, als er weer eentje naar beneden sjeesde en bijna om kiepte in het ruim. Op de foto staat Wilma naast zo'n gevulde kruiwagen.

Kijk je op een gegeven moment in een van de slaapvertrekken van de bemanning staat die goof je van de andere kant te begluren. Gelukkig heb ik hem vaker gezien, dus dacht ik "laat ook maar"hij gaat vanzelf weg.

De keuken, een echt fornuis links en een doorkijkje naar de eetzaal van de passagiers.

 
De voorraad kamer met alle verse producten voor de gasten, de bemanning had een eenvoudiger menu tijdens de reis.


Na deze excursie weer verder, enkele boodschappen gedaan en in het Yukon visitor center de blog bijgewerkt.

Vertrekken dus voor de twee laatste etappe's in Canada.

Na weer een paar uur rijden, werden we het een beetje zat, dus een plekkie gezocht voor de nacht.
Een rustig bospad ingereden en een plek gevonden, na het avondeten nog even een stuk lopen en de benen wat bewegen. Dit werd een uitdaging voor mens en dier, wij het tempo hoog houden om de muggen voor te blijven, en die kleine etters in de achtervolging.

Op een gegeven moment zagen we een paar sporen in de modder naast een poeltje, de bovenste is die van een Zwarte beer, en de onderste vermoedelijk van een Lynx of een jonge beer.
Snel de afdrukken gefotografeerd en veilig de camper in gevlucht, niet meer naar buiten en achter het glas de horde's muggen uitgelachen.

morgen verder naar Alaska.